Vooroordelen genoeg over ontwikkelingssamenwerking, zeker nu met de dreigende bezuinigingen op de hulpsector. Bij ICCO draaien we de zaak om. Een arme Indiase vrouw helpt óns (en wordt er zelf ook beter van).
Die arme Indiase vrouw heet Narayanamma en ze is 36 jaar. Ze woont in het dorp Bandadagaddapali, op het platteland in India. Sinds een jaar is haar keuken niet meer zwart geblakerd van de rook- en roetdeeltjes. In plaats van op hout, kookt Narayanamma nu op biogas. Dat heeft grote voordelen. Het huis is schoner. De familie heeft veel minder oog- en luchtweginfecties. In de ochtend is er een goede maaltijd voor de kinderen. De ontbossing vermindert en Narayamana heeft nu tijd voor een bijbaan.
Vorig jaar tekende Narayanamma een contract met het FairClimateFund van ICCO en Kerk in Actie. Een duim gedoopt in inkt bezegelde de overeenkomst. Ze verplicht zich daarin om de komende negen jaar haar biogasinstallatie goed te onderhouden en op die manier in totaal ongeveer 27 ton aan CO2-rechten te leveren. Het FairClimateFund verkoopt de CO2-rechten van de organisatie waarbij Narayanamma is aangesloten. Aan huishoudens, organisaties, bedrijven en kerken. Het is een moderne vorm van internationale samenwerking die past in het beleid van de Nederlandse overheid. Mensen als Narayanamma helpen ons bij het oplossen van een mondiaal probleem dat vooral de westerse landen veroorzaken. Daarop korten is niet alleen dom en het ontlopen van eigen verantwoordelijkheid; het schaadt ook ons eigenbelang.